Koltuk aslında masum bir eşyadır… Akşam yorgun gelirsin, seni o karşılar. Misafir gelir, ona buyur edilir. Üstünde gazete okunur, kestirilir, çay içilir...

Koltuklar vardır kolları yıpranmış, yastığı çökmüş… Yine de kimse atamaz. Nitekim o koltuk aileye hizmet eder. Aile ona değil!

Bir de makam koltuğu vardır. O başkadır. Zamanla seni ele geçirir. İlk gün fark etmezsin. Heyecanlısındır, “hizmet edeceğim” dersin. Belki edersin de...

Birinci yıl sen koltuğa alışırsın. Beşinci yıl koltuk sana alışır. Onuncu yıl minder senin şeklini alır. On beşinci yıl sen minderin şeklini alırsın. Yirminci yılda ikinizi ayırt eden kalmaz.

Bir sabah aynaya bakarsın; aynada koltuk vardır. Artık davetiyeler koltuğa gelir, plaketler koltuğa verilir, kürsüde koltuk........

© Nefes