58 yıllık bir yolculuk… Dile kolay… Bir ömür, bir insanla yan yana, omuz omuza, kalp kalbe…

Ben bu yolculukta hayat arkadaşıma hâlâ “sevgilim” diyorum…

Kimi yadırgıyor… Kimi gülümsüyor... Kimi de:

“Artık o senin sevgilin değil eşin, karın” diyor…

Oysa mesele tam da burada başlıyor…

Bizim toplumda evlilik, çoğu zaman bir ilişkinin son durağı gibi görülür…

Sanki nikâh masasında atılan imza, aşkı bir dosyaya kaldırıyor…

“Sevgili” kelimesi gençliğe, “eş” kelimesi ise resmiyete aitmiş gibi düşünülüyor...

Ben buna hiç inanmadım çünkü ben eşimle evlenmeden önce onu sevdim, “sevgilim” dedim…

Peki o imzadan sonra ne değişti?..

Onu daha az mı sevdim?.. Daha az mı değer verdim?.. Daha az mı saygı duydum?..

Hayır... Tam tersine… Daha çok sevdim, seviyorum…

Daha çok bağlandım… Daha çok saygı duydum, duyuyorum…

Sen benim için hâlâ özel birisin

Geçtiğimiz günlerde bir oyuncunun sözlerine denk geldim...

Beril Pozam şöyle diyordu:

“Romantizm sıcakta esen bir yer gibi geçici. Gerçekler güneşte serinlediğin bir gölge. Güven, tutku, arkadaşlık hepsi önemli ama başta saygı var. Saygının olmadığı yerde diğer duyguların yeşereceğine inanmıyorum.”

Ne kadar doğru çünkü ilişkileri ayakta tutan şey sadece aşk değildir…

Aşk başlatır, evet ama yürütmez... Yürütmek için güven gerekir, emek gerekir, sabır gerekir… Ve en önemlisi: Saygı gerekir…

Ben eşime “sevgilim” derken aslında tam da bunu söylüyorum: “Ben hâlâ seni seçiyor seni seviyorum” diyorum…

“Sen benim için hâlâ özel birisin” diyorum… “Sen sıradanlaşmadın” diyorum...

“Sevgilim” demek, bir alışkanlık değil, bir hatırlayıştır... Yılların yıpratamadığı bir bağlılığın ifadesidir...

Çünkü insan en çok, en yakınına karşı özensiz olur...

En çok sevdiğini sıradanlaştırır... En çok değer verdiğini ihmal eder…

İşte ben bu tuzağa düşmemek için “eşim/karım” demek yerine “sevgilim” demeyi seçiyorum…

Bu bir dil tercihi değil…

Saygının dili vardır ve o dilde “sevgilim” kelimesi hâlâ en güçlü kelimelerden biridir…

Sizler de eğer 58 yıl sonra hâlâ aynı kelimeyi kullanabiliyorsanız…

Bu, aşkın bitmediğini değil; saygının hiç tükenmediğini gösterir…

Ve son nefesime kadar…

İki çocuğumun annesine:

Onu ilk sevdiğim gün olduğu gibi sesleneceğim:

© Nefes