ERENKÖY PAZARINI GEZERKEN GÖRDÜM VE KONUŞTUM: Abdullah Amca… 82 yaşında, emekli ve simit satmak zorunda!
Haftanın beş günü sabahın erken saatlerinde kalkıyor.
Darıca’dan trene biniyor, önce Kozyatağı’na.
Göztepe, Koşuyolu, Ümraniye pazarlarında.
Haftada beş gün pazarda tezgah açıyor.
Bunları yazarken aklıma Sait Faik Abasıyanık geldi.
1952’de basılan “Havuz Başı” adlı kitabında “simit ve çay”a ayırdığı yazısında şu cümleleri kurdu:
“Yalnız simitten, sabahın o leziz, insan icadı yemişinden söz açmalıydım. Ama ne yaparsın, çaya kıyamadım. Simidin yanında, o da ikinci planda kalıyor, ama dostlukları da samimi bir dostluktur. Hiçbir kahvaltı simitle çayın yerini tutamaz... Çayı simitle içtikten sonra, sokağın çamuruna karışır, dişlerimizde hâlâ susam kırıntıları, oradan oraya koşabiliriz. Sokakta yağmur yağar, alnımızdan ter damlar. Dişlerimizde susam tanesi, çayın kokusu hâlâ burnumuzdadır... Sarı bakkal kağıdında yatan bu sarışın şey nedir? Kaşar peyniri midir, kat kat baklava, tel kadayıf mıdır? İşte koparmaya kıyamadığımız yumuşak, taze iki simit. İşte Acem Hasan Efendi’nin ince belli, kırmızı benekli çay fincanı. İşte susamın kırıntıları! Doldurun avucunuza masanın mermerinden elinizin kenarıyla! Atın ağzınıza! Sonra kibrit kutusunun kapağından ufak bir parça koparın! Dişlerinizin arasından susamları ayıklayarak mesut, işinize gidin! Sabahın büyük ziyafeti bitmiştir. Bir cigara yakabiliriz şimdi...”
Neden “simitle” başladım yazıya?
Açlık........
