Bir yazı kaleme alıyorsunuz ya da ekranda bir cümle kuruyorsunuz “sosyal medya çukuru” harekete geçiyor. Geçen hafta Cumhuriyet Gazetesi yazarı dostum Barış Terkoğlu’nun başına gelenleri hatırlayın. Terkoğlu, B Yüzü Youtube yayınında Barış Pehlivan’la birlikte CHP lideri Özgür Özel’in, Adalet Bakanlı Akın Gürlek’le ilgili hazırladığı tapuları anlatırken, bakanlık kaynaklarıyla konuştuğunu söyledi ve yanıt hakkı gereği “Akın Gürlek’in dört tapusunun olduğunu söylüyorlar” dedi.

Bu cümlelerin ardından sosyal medya harekete geçti, Fetullahçılar yurt dışından yayınlara başladı hatta CHP görünümlü paylaşımlar yapıldı. Bu iktidarın o zaman adı “cemaat” olan Fetullahçılarla beraber yürürken Silivri’ye atılmış gazetecilerine “Saray aparatı”, “Düzen muhalifi”, “Derin isimler harekete geçti” gibi gibi olmadık “benzetmeler” yapıldı! Oysa Barış gazeteciliğin ilkesi olarak iddia edilen tarafa da iddiayı sordu yani “hakikati” aradı. Ki Youtube yayınında Akın Gürlek’le ilgili 2015’te yaşadıklarını da anlattı, Özel’in “tapu” iddialarını da masaya yatırdı. Ve bir kez daha gördük ki; “kutuplaşmış” siyasetin “kutuplaşmış” gazetecileri olmak çok zor! Bu zincir bir yerden kırılmalı; gazeteci bir partinin taraftarı değil haber veren, yorumlayan ve verdiği haber ya da yorumladığı gerçekler üzerinden hapisle “ödüllendirilmeyen” bir yere evrilmeli. Son dönemde İsmail Arı, Alican Uludağ öncesinde Soner Yalçın, Barış Pehlivan, Murat Ağırel, Timur Soykan, İsmail Saymaz, Furkan Karabay ve adını unuttuğum isimler ve bizler “özgür” bir ortamda yazmalıyız, çizmeliyiz.

“Bu mahalle”, “o mahalle” demeden.

Neden Barış Terkoğlu’nun başına gelenlerle başladım?

Yılmaz Özdil ne dedi? Ben ne yazdım?

Çünkü; SÖZCÜ yazarı Yılmaz Özdil de “Özgür Özel-Akın Gürlek” üzerinden yaptığı değerlendirmeler üzerine “saray aparatı” suçlamasını yaşadı ve ben önceki gün yazdığım “Milliyetçi-muhafazakarlar evlerine mi dönüyor?” başlıklı yazımın ardından “saray aparatı” oldum.

Birincisi,........

© Nefes