Doktor sizi muayene masasının kenarına oturtur, bacaklarınızın dizden aşağısı boşlukta sallanır. Elinde ucu lastikli, oyuncaktan farksız bir çekiç. Diz kapağınızın hemen altına net bir dokunuş yapar ve ayağınız siz istemeden öne fırlar. Bu, en temel kas refleksidir. Sağlam bir sinir ağı ve sağlam bir kasın dürüstlüğü.

Fenerbahçe’nin Göztepe maçı da böyle bir muayeneydi. Galatasaray derbisini kaybetmiş, hocasını göndermiş, daha ekim ayında lige havlu atmanın kıyısına gelmiş bir takımın dizine inecekti çekiç. Merak ettiğimiz tek şey, bacağın kıpırdayıp kıpırdamayacağıydı.

Ama maalesef Fenerbahçe’de sinirler ölü, kaslar işlevini kaybetmiş. Ne refleks var ne de reaksiyon.

İlk yarıda hasbelkader bulunan bir golle soyunma odasına 1-0 önde giren bir takım, kendi sahasında, iki dakikada iki gol yiyip nasıl yenilebilir? Nasıl bu kadar silik olabilir? Bu ruh hali, Fenerbahçe’nin son 10 yılının özeti.

Kimisi bunu stadın atmosferine bağlıyor, kimisi futbolcuların ruhsuzluğuna, kimisi Kadıköy’ün uğursuzluğuna. O kadar uzun süredir devam eden bir karanlık ki bu, Kadıköy’de yaşanan her felakette yeni bir suçlu bulmak mümkün. Günah keçisi sıkıntısı çekilmiyor bu semtte. Ama gerçek gün gibi ortada. Sadece kimsenin onunla yüzleşmeye cesareti yok.

Toplum olarak zor günlerden geçiyoruz. Bir avuç insan cebini doldururken, bir memleket kadar insan açlık ve yoksulluğun pençesinde. Her gün birileri gözaltına alınıp tutuklanıyor, kimin ne suçu olduğunu takip etmek bile mümkün değil. Zaten yargı sisteminin geldiği noktada kimin ne suçu olduğunun bir önemi........

© Nefes