Füzulinin “Leyli və Məcnun” poemasında mənim ən xoşladığım hissələrdən biri cəsur sərkərdə Nofəlin Məcnuna yardım etmək fikrinə düşməyi və orada Məcnunun davranışının təsviridir. Məcnun Nofəllə rastlaşanda əvvəlcə ağlaşma qurur, bəlalı eşqindən-filandan danışır, nəticədə mərd və sadəlövh Nofəl qoşun çəkir, gedir Leylinin atasının üzərinə.

İki qəbilə başlayır vuruşmağa. Qan su yerinə axır. Nofəl baxır ki, nə qədər güclü olsa da Leylinin qəbiləsinə bata bilmir. Başa düşür ki, burda nəsə sirr var. Gedir görür bədbəxt Məcnun oturub dua eləyir ki, Leylinin qəbiləsi döyüşü... udsun. Məcnun da saf, günahsız bəndə olduğundan Allah onun duasını dərhal yerinə yetirirmiş.

Bax, məhəbbət deyilən şey budur. Aşiqi həm dəli eləyib çöllərə salır, həm də məşuqəni ələ keçirməyə imkan, fürsət yaranan anda onun tayfasının məğlubiyətinə dözmür.

Şeyx Sənana şərab içirdən, xaç asdıran, donuz otaran bir haldır eşq. Kərəmi Əsli üçün alovlandıran odur. Ona görə müdriklər demişlər ki, məhəbbət bir........

© Müsavat