Bu ölkədə dini etiqad həmişə olub. Hətta sovet -bolşevik hakimiyyətinin ilk 25 ilində mövhumat və xurafatla mübarizə adı altında dindarların təqib olunduğu, ruhanilərin repressiya edildiyi, məscidlərin bağlandığı dövrdə də möminlər dini ayinləri icra ediblər.

Ancaq sonrakı illərdə hakimiyyət orqanlarının dini ayinlərin icra edilməsinə münasibəti xeyli yumşaldıqda belə bu ölkədə dini fanatizmə, radikal islam cərəyanlarına yer olmayıb, sünni-şiə ayrımçılığı, demək olar ki, sıfırlanıb.

Azərbaycan müstəqillik qazandıqdan sonra isə dinə meyl açıq şəkil aldı, cəmiyyətdə dindarlara hörmət artdı, hətta onlar ciddi etimad yiyəsi oldular. “Filankəs ağzıdualı adamdır, ona güvənmək olar”, “Kişi Hacı adamdır, yalan deməz” kimi çoxişlək ifadələr meydana gəldi.

Amma bu işlər belə davam etmədi. Tezliklə qonşu ölkələrdən məmləkətə radikal islamçı cərəyanlar, təriqətçi qruplar sirayət etdi. Onlar güclü təbliğat və pul-para sayəsində burada şəbəkələr qurdular, tərəfdarlar topladılar. Biz bir də onda gördük ki, radikal şiələrlə radikal sələfilər bir-birilə amansız mübarizə aparırlar və xalq arada qalıb. Bəzi məscidlərin Suriyaya, İraqa döyüşçü göndərən hərbi komissarlıqlara, bəzilərinin siyasi partiya qərargahına döndüyünü də gördük.

Sonradan hakimiyyət orqanları onların,........

© Müsavat