Sovetlərin çöküşündən sonra Cənub Azərbaycanıyla, cənublu siyasi fəallar-mühacirlərlə müəyyən rabitəmiz-əlaqələrimiz olurdu. O vaxt bu adamlar AXC-yə, “Azadlıq” qəzetinə, sonradan yaradılmış BAB-a və s. baş çəkərdilər. O illərdə “Azadlıq” radiosunun gündəlik bir saatlıq verilişinin mühüm hissəsi Cənub probleminə həsr olunurdu. Bunlar da Cənubla, İranla azı virtual körpü rolunu oynayırdı. Daha yoxdur, indi özümüz danışıb, özümüz eşidir, özümüz yazıb, özümüz də oxuyuruq...

Qərəz, nəhs gətirmək istəmirəm, amma deyəsən, İranda bu dəfə də alınmadı. Ötən həftələrdə deyildi ki, guya Tehranla Vaşiqnton arasında gizli danışıqlar başa çatıb və ABŞ-da guya qərar verilblər ki, bəs inqilab üçün İranda “şərait yetişməyib”!
Düzü, bu söhbətlərin dəqiqliyi bizə məlum deyil, gəl, təsdiqlənsə, qəti təəccübləndirməz, çünki birinci dəfə deyil.

Neçənci dəfədir ki, iranlı fədakarlar aldadılırlar, çünki Vaşinqtonun İranla bağlı “qayğıları” tamam başqadır və təzədən bütün bunları təkrar etmək fikrində deyilik.

Proseslərin əvvəlində qeyd etmişdik ki, instutisional və hətta ideoloji tərəf nəzərə çarpmır, çox şey kortəbilik təsiri bağışlayır. Ortada nəzərə çarpan etiraz institutu yox idi və hansısa tələbdən danışmaq olmurdu, ümumi şəkildə bəzi sosial tələblər eşidilirdi. Deyildli ki, bir dəfə doktor Peşeşkian etirazçılılarla görüşüb, amma məlum olmadı ki, etirazçılar ona konkret hansı tələbləri təqdim etdilər? Bu haqda heç nə eşitmədik.

Üstəlik, eşitmədik ki, ruhani hakimiyyət, şəxsən Xameneyi etirazçıları dinləməyə təşəbbüs göstərsin, halbuki bu da........

© Müsavat