İnanın, heç vaxt özümü bizim milli hərəkatın nəinki aparıcı, heç nəzərəçarpacaq bir siması kimi də sırımaq istəməmişəm cəmiyyətə, yox, bizdən xeyli öndə və əvvəldə olan adamlar vardı, hansılar ki, bu prosesdə daha böyük rol oynamışdılar və əminəm ki, tarix gec-tez onların da qiymətini verəcək – bəli, şşişirtməsiz-filansız, amma layiqli...

Özümə gəldikdə o vaxt AXC-nin, sonra da AXCP-nin az qala, bütün seçkili orqanlarını, necə deyərlər, dişimlə-dırnağımla, vuruşa-vuruşa, keçmişdim və insafən, cənhəçilərin əksəriyyəti, bir-iki qaragüruhçunu çıxmaqla, qeyri-təvazökarlıq olmasın, çox qiymətləndirirdilər məni.

Başqa partiyaya getmək ərəfəsində, sonuncu Məclisdə namizədlyimi AXC Ali Məclsinin sədr müavinliyinə də irəli sürmüşdülər, özüm geri götürdüm, etməsəydim, problemsiz-filansız keçəcəkdim...

Bunu niyə deyirəm? Başqa partiyaya getməyi həyatımın ən bağıışlanmaz səhvi hesab edirəm. Ona görə ki, sonrakı çətin durumda mən “cəbhəçi”lərin yanında olmadım. Yox, demirəm ki, nəsə fundamental şəkildə dəyişəcəkdi, yox, mənli-mənsiz, nə olmalı idisə, o, da olacqdı...

Mənimsə ən böyük səhvim nədəydi? Təsadüfən hətta rəhmətlik Mirzə Xəzərə də deyəndə ki, AXCP-dən başqa bir partiyaya keçmişəm, adam qayıtdı ki; özün bilərsən, amma AXC-AXCP Azərbaycan partiyalarının ən demokratikidir.

Özüm də başqa partiyada buna iki-üç aydan sonra təkrar, daha ciddi şəkildə əmin oldum, başa düşdüm ki, məni bu yeni təşkilatımda heç kim gözləmirmiş, əksinə dəfələrlə deyirdilər ki, AXCP-dən düz etdin çıxdın, amma gərək bizim partiyaya da gəlməyəydin.

Məsələn, az qala, hər gün “Azadlıq” radiosuna müsahibələr verirdilər, amma məni görəndə soruşurdular ki, radio hələ işləyir?..

Təkrar olaraq, hətta özümdən soruşuram: niyə bunlarla başınızı........

© Müsavat