ÇOCUĞUMUZUN HAYATINDA PAYIMIZ NE KADAR?

Geçenlerde bir annenin çocuğunun başarısını paylaşırken yazdığı bir cümle dikkatimi çekti: “Bu birincilik tesadüf değil. Doğduğundan beri verdiğim emeğin sonucu.” İlk bakışta çok tanıdık, bir parça da haklı bir cümle. Çünkü bir annenin çocuğu için verdiği emek gerçekten az değil. Uykusuz geceler, öğretilenler, takip edilen dersler, kurulan düzen, yapılan fedakârlıklar… Elbette çocuğumuzun hayatında çok büyük bir payımız var. Ama düşünelim: Ne kadar? Çocuğumuzun başarısı tamamen bizim eserimiz mi? Ya da başarısızlığı da bizim eserimiz mi? Çocuğumuzun hayatına emeğimizi koyuyoruz. Onu yetiştiriyor, yönlendiriyor, koruyor, doğruyu öğretmeye çalışıyoruz. Fakat bütün bunlar, onun hayatındaki tek belirleyici olduğumuz anlamına geliyor mu? Kur’an’ın evlat hakkında söylediği bir cümle bu konuda insanı durup düşünmeye çağırıyor: “Mallarınız ve çocuklarınız sadece imtihan sebebidir. Büyük ödül Allah katındadır.” (Tegâbün, 64/15) Çocuklarımız bizim için büyük bir nimet. Ama aynı zamanda bir imtihan da. Yusuf sûresinde Yakup aleyhisselâmın oğulları şöyle söylüyor: “Babamızın Yusuf’a ve kardeşine olan sevgisi bize olandan fazla…” Sonra bu kıskançlık onları Yusuf’u ortadan kaldıracak bir plan yapmaya kadar götürüyor. Üstelik yaptıkları şeyin yanlış olduğunu bildikleri de anlaşılıyor. “Sonra tövbe eder, salihlerden oluruz” diyorlar. Aynı........

© Mir'at Haber