KUR’ÂN’DAN BİR HİKÂYE
KUR’ÂN’DAN BİR HİKÂYE
Kur’ân’ın Kehf Sûresi’nden geçen ve 32-46. âyetler arasında yer alan bir hikâye vardır. Allah Hz. Peygamber’den bu hikayeyi müminlere anlatmasını istemiştir:
“Onlara şu iki adam örneğini ver; ki onlardan birine iki üzüm bağı bahşetmiş, onların çevresini hurmalıklarla çevirmiş ve aralarına da ekili bir alan yerleştirmiştik.[1]
Bu her iki bahçe de beklenen ürünü veriyor, verimlerinde herhangi bir eksilme göstermiyorlardı; çünkü Biz her birinin içinden bir dere akıtmıştık.[2]
Böylece [bu bahçenin sahibi] bolluk içinde ürün kaldırıyordu. Ama [bir gün] bu adam komşusuyla tartışırken söz arasında ona: ‘Benim malım, mülküm senden çok; nüfusça da senden daha güçlü, daha ilerdeyim!’ dedi.[3]
[İşte] kendi kendine [böylece] yazık eden bu adam: ‘Bu bahçenin bir gün yok olacağını asla düşünemiyorum!’ diyerek bahçesine girdi.[4]
‘Son Saat’in (bir gün) gelip çatacağını da düşünemiyorum’ (diye ekledi.) ‘Hem, [o saat gelse ve] ben Rabb’imin huzuruna çıkarılacak olsam bile, sonuç olarak, her halde bundan daha iyisini karşımda bulacağım!’[5]
Kendisiyle tartışmaya girdiği komşusu ona: ‘Seni tozdan topraktan, sonra bir damla döl suyundan yaratıp da [eksiksiz] bir insân şekline sokan Allah’a karşı nankörlük mü yapıyorsun?’ dedi.[6]
‘Bana gelince, [biliyorum ki] benim Rabb’im Allah’tır ve ben ilâhî nitelikleri O’ndan başka kimseye yakıştıramam.’[7]
[Devâmla,] ‘Yazık, keşke bahçene girerken ‘Allah’ın dilediği [olur, çünkü] yaratıcı güç ancak Allah’ın........
