TOPRAĞIN KADERİ VE KALBİN HÂLİ

وَٱلۡبَلَدُ ٱلطَّیِّبُ یَخۡرُجُ نَبَاتُهُۥ بِإِذۡنِ رَبِّهِۦۖ وَٱلَّذِی خَبُثَ لَا یَخۡرُجُ إِلَّا نَكِدࣰاۚ كَذَ ٰ⁠لِكَ نُصَرِّفُ ٱلۡـَٔایَـٰتِ لِقَوۡمࣲ یَشۡكُرُونَ [الأعراف ٥٨]

Güzel bir beldenin bitkisi rabbinin izniyle çıkar. Çoraklaşmış olan beldeden ise ancak çok zorlukla (veya yararsız) bitki çıkar. Şükreden bir topluluk için ayetleri işte böyle genişçe açıklarız. (el-A`râf 7/58)

İnsanoğlu, dış dünyada tanık olduğu tabii olayları fiziksel birer süreç zannederek tefekkür derinliğini kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyadır. Gökyüzünden inen yağmurun, düştüğü toprağın niteliğine göre bambaşka neticeler meydana getirmesi, aslında insan ruhunun ve karakterinin ibret verici bir temsilidir. Aynı vahye muhatap olan insanların farklı tutumlar sergilemesi, ilahî kelâmın insanda semere vermesinde kalbî durumunun önemini gösterir. A’râf sûresinin 58. ayet, işte bu gerçeği insanların gözlerinin önüne sererek kalplerin niteliğini sorgulamaya davet eder.

Müfessirlerin Yorumunda Verimli ve Çorak Toprak

Taberî’nin aktarımına göre Katâde, ayetteki ifadeyi Allah’ın müminler ve kâfirler hakkında verdiği bir mesel olarak görür. Süddî, ayetteki “habîs belde”yi tuzlu ve çorak arazi (sebha) olarak açıklarken buradan çıkan ürünü de az ve faydasız olarak nitelendirir.[1] Râzî’nin meşhur görüş olarak aktardığına göre bu ayette Kur’an’ın nüzulü yağmura, mümin ise........

© Mir'at Haber