MODERN ÇAĞIN PARTİCİLİĞİ MENFAAT PUTÇULUĞUNA ÇANAK TUTTU!

Siyasette ideal; genel olarak ülkenin, yerel olarak beldenin insanlarının maddi manevi müşterek ihtiyaçlarını gidermek için yönetimi en iyi şekilde yapma iddiasıyla halktan yetki almaktır. 

Osmanlı Devleti’nin son yılları dahil olmak üzere Türkiye siyasetinin yakın tarihi, ister genel ister yerel, özellikle iktidarda olan veya iktidara yakınlaşan partilerin yaşadıkları süreçler analiz edildiğinde, bu idealden ne kadar uzaklaşıldığını acı bir şekilde göstermektedir. 

CHP’nin belediyelerdeki ortalığa saçılan, hiç bir aklın ve vicdanın onaylamayacağı rezillikleri ve bu kadar pervasızca kamu malları üzerinde ki yolsuzlukların halk nezdinde hala bu partinin iktidar alternatifi olarak gündemdeki yerini koruyabilmesi, iktidar cenahında süreç boyunca geçmişten günümüze kadar teşkilat içerisinde aktif siyaset yapan benzer siyasetçilerin varlığından kaynaklanmaktadır. Yani vatandaş farklı parti teşkilatları da olsa benzer siyasi karnelere sahip şahsiyetlerin var olduklarını bizzat yaşayıp gördükleri içindir.

İktidar veya iktidar olma ihtimali yüksek olan partilerde parti içi kavgaların asıl sebebi, ne ideolojik ayrılıklar ne de stratejik vizyon farklarıdır. Gerçek neden, mide bulandırıcı derecede basit; para, makam, şan, şöhret ve şehvet bakımından menfaat beklentisi ve bu menfaatin paylaşımındaki arzulardır. 

Genel veya yerel iktidarın yarattığı büyük kaynak havuzu, başlangıçtaki “dava arkadaşlığını” hızla bir çıkar ortaklığına dönüştürmüştür. İlk tokalaşmalar, iktidar pastasının büyüklüğü karşısında yerini hırsa, öfkeye ve nihayetinde yumruklaşmaya bırakır. El sıkışan eller, çok geçmeden birbirinin boğazına sarılır. Çünkü........

© Mir'at Haber