BİR BAŞKADIR BENİM MEMLEKETİM!

“Bir başkadır benim memleketim, lay lay lay!” Ayten Alpman’ın ünlü “Memleketim” şarkısının aslı Yidiş dilindedir ve orijinal adı “Rabbi Elimelekh”dir..

İstiklal marşımızın bestesi bile batıdan ithaldir. Yasalarımız da öyle. Yasama aslında bağımsız bir devlet için Milli iradenin tecelli makamı olsa da, bizde temel yasalar, batıdan tercüme edilerek alınmış, tercüme hataları ile birlikte, genellikle gerekçesiz olarak meclise sevk edilmiş ve müzakeresiz olarak oybirliği ile kabul edilmiştir. Zaten uygulamada özellikle siyasi davalarda, kanuna göre değil, TBMM adına kararı kanun kabul edilen, savunması, savcısı, temyizi de olmayan mahkemelerce görülmüştür.

Bugünün tarihimiz açısından önemli bir anlamı var. İsviçre’den alınan ilk kanun, 17 Şubat 1926 tarihinde kabul edilen ve 4 Ekim 1926 tarihinde yürürlüğe giren 743 sayılı Eugen Huber tarafından hazırlanan ve İsviçre’de 1912’de uygulanmaya başlanan Türk Kanunu Medenisi (Türk Medeni Kanunu)’dur. Yani tam 100 yıl önce bugün batılı anlamda medeni olduk! Huber, aslında Evengelik / Hristiyan Siyonist, Reformist bir Protestan’dır.

Türk hukuk sistemindeki garabeti anlatan Uğur Mumcuya atfedilse de Anonim olarak herkesin dilinde dolaşan ironik bir fıkra var. “Türk vatandaşı; İsviçre medeni kanununa göre evlenen, İtalyan ceza yasasına göre cezalandırılan, Alman ceza muhakemeleri usulü yasasına göre yargılanan, Fransız idare hukukuna göre idare edilen ve İslam hukukuna göre gömülen kişidir. “Bizimkiler İsviçre Medeni yasasını seçmişler, çünkü Kemalistlere göre Osmanlı  hukuk sistemi (Mecelle) yeni kurulan laik ve modern cumhuriyetin aile, kadın-erkek eşitliği ve ticaret hayatı ihtiyaçlarını karşılayamıyormuş. İsviçre medeni kanunu bu konuda en radikal ve modern çözümleri sunuyormuş..

Tabi, hukuk reformu konusu Medeni yasa’dan ibaret değil. Borçlar Kanunu da aynı yıl yine İsviçre’den alınmış. “Monarşik Cumhuriyet”te hangi ülkeden hangi yasanın alınacağına tabi ki TEK ADAM karar veriyordu. 1 Kasım 1922 tarihinde, Ankara’da Birinci  Meclis binası’nda, “makam-ı hilafet ve Saltanatın kaldırılmasına dair kanun” teklifinin görüşüldüğü Karma Komisyon odasında yaşanan bir olay aslında o günlerde yasaların nasıl hazırlanıp kabul edildiğini göstermesi açısından önemlidir.  Bu toplantıda Mustafa Kemal açıkça muhalifleri ölümle tehdit eder..  “Mesele zaten emrivaki olmuş bir hakikati ifadeden ibarettir. Bu behemehal olacaktır. Burada toplananlar, Meclis ve herkes meseleyi tabii görürse, fikrimce uygun olur. Aksi takdirde, yine hakikat usulü dairesinde ifade olunacaktır. Fakat ihtimal bazı kafalar kesilecektir” der. Ve ondan sonra da kimse Mustafa Kemale karşı itiraz konusunda cesaret edemez. Zaten muhalif milletvekili  Ali Şükrü Bey 27 Mart 1923 akşam saatlerinde ortadan kaybolmuş ve aynı gece boğularak öldürülmüştü. Cinayet Ankara’da, Samanpazarı semtinde bulunan Topal Osman’ın evinde  vuku bulmuştur. Ali Şükrü........

© Mir'at Haber