ARADALIK ÇIKMAZINDAN ŞAHSİYETİN İNŞASINA: NİFAK VE İHLÂSIN HAKİKATİ

Giriş: Bir “Aradalık” Hikâyesi Olarak Nifak

Münafık, bir aradalık içinde varlık kazanır. Çünkü kendisi, ne o tarafa ve ne bu tarafa yaslanarak varlık kazanır. O hep kendi çıkarını ve gücün belirleyiciliğini kabullenerek hayatını sürdürmek zorunda kalır. Bu durum onun karakteristik yapısını kaotik bir zemine taşır. İşte bu kaotik zemin karakter yapısını zedeler ve güvensizliği belirginlik kazanır.

Nifak, basit bir ikiyüzlülükten öte, insanın varoluşsal bir “aradalık” halidir. Nifak; “biraz öyle, biraz böyle görünme”, gücü nerede bulursa oraya yönelme ve kendi çıkarlarını her şeyin merkezine koyma hali olarak öne çıkar. Bu durum, kişinin sabit bir noktasının (sabitesinin) olmaması anlamına gelir ki, bu “kaypak zemin” münafığın en belirgin özelliğidir. Münafık, aslında bir ayrıştırma ve parçalanma hikâyesinin öznesidir; zira o, hem iç dünyasında hem de dış dünyasında bir bütünlük arz edemez.

Nifakın Karakter Analizi: Kaypak Zemin ve Güvensizlik

Münafıklığın temelinde ciddi bir karakter problemi yatar. Bu bir “karaktersizlik” veya halk ağzıyla “yanardönerlik” olarak nitelendirilir. Münafığın hayatında bir “sabite” olmadığı için, her türlü sıfat ona yüklenebilir; ancak hiçbir değer onda kök salamaz. Hadis-i şeriflerde de belirtildiği üzere münafığın üç temel alameti (konuştuğunda yalan söylemesi, sözünde durmaması ve emanete ihanet etmesi), aslında onun ne kadar güvensiz bir zeminde durduğunun ispatıdır.

Bu tipoloji, gücü tanrılaştıran bir yapıya sahiptir. Münafık için belirleyici olan hakikat değil, güçtür. Güçlünün yanında yer alarak kendini ayağa kaldırmak, onun hayatta kalma stratejisidir. Bu bağlamda münafık, bir kâfirden (inkârcıdan) daha tehlikeli ve tedavisi güç bir noktadadır.........

© Mir'at Haber