Para meselesinde yapılan küçük bir hata, yıllarca taşınacak büyük bir yükün kapısını açabilir. Hele söz konusu kefalet ise atılan imzanın sadece bir kâğıt üzerindeki imza olmadığı bilinmelidir.

“Ben kefilim” demek, çoğu zaman bir dostun yanında durmak, ona destek olmak ve zor gününde elinden tutmak gibi görülüyor. Fakat kefalet, duygularla verilebilecek sıradan bir söz değildir. Kefil olan kişi, borcun ödenmemesi halinde o borcun sorumluluğunu da üstlenmiş olur.

Bunun ne kadar ağır bir sonuç doğurabileceğini anlatan ibretlik bir olay, para ile insan ilişkilerinin ne kadar hassas bir zeminde yürüdüğünü de gözler önüne seriyor.

BÜYÜK BİR BORCA, SORULMADAN VERİLEN KEFALET

Bir iş adamı, sohbet sırasında yaşadığı bir olayı anlatır. Bir hoca efendi, iş kurmak isteyen bir arkadaşıyla birlikte kendisini ziyaret eder. İş kurmak isteyen kişinin yüz binlerce dolarlık bir paraya ihtiyacı vardır.

Hoca efendi, bu kişi için kefil olabileceğini söyleyerek iş adamından borç vermesini ister.

Ancak iş adamı, hocaya duyduğu sevgi ve saygıya rağmen bu teklifi kabul etmez.

Gerekçesi açıktır. Aynı şehirde yaşadığı halde borç isteyen kişiyi yeterince tanımamaktadır. Üstelik istenen miktar son derece yüksektir. İş dünyasının içinden gelen biri olarak böyle bir paranın hangi işte değerlendirileceğine, nasıl geri ödeneceğine ilişkin ortada güven veren bir tablo görememektedir.

İş adamı, hocaya aynı zamanda önemli bir noktayı hatırlatır:

“Siz bir âlimsiniz. Biz sizden din öğrendik. Fakat para meselelerinden anlamıyorsunuz.”

Devlet bankalarının bile böyle yüksek miktarlardaki krediler için uzun araştırmalar yaptığını belirterek, hocanın böylesine büyük bir borca neden kefil olmak istediğini sorgular.

Dahası, iş adamı, borç isteyen kişinin parayı batıracağını düşündüğünü açıkça ifade eder. Böyle bir durumda borçlu ortadan kaybolursa, borcun kefile kalacağını söyler.

Hoca efendi ise bu sözlere alınır ve görüşme sona erer.

KEFALETİN........

© Milli Gazete