Kırılma doksanlı yıllarda başladı.

O zamanlar lisede olan bizlerin çocukları o nesil, şimdi anne-baba oldular.

Lakin bizlerden daha fazla acı çekmekteler.

Seksenli yıllarda doğup şu anda kırk, kırk beş yaşlarında olan neslin liseli yıllarına denk geldi; savaşlı, öldürmeli bilgisayar oyunları.

Veli toplantılarında kıyametler kopmaktaydı.

Sabaha kadar oyun başında uykusuz kalmış birkaç çocuk -ki bunlar daha çok erkek çocuktu-. Bunlar, sınıfın düzenini bozuyor, derste sıraya kapanıp uyuyor ya da konuya çalışmadığından derse odaklanamıyor fakat diğer arkadaşlarının konuyu dikkatli dinlemesinden de rahatsız olup, dersi sabote ediyor, öğretmenin dikkatini dağıtacak sorularla konunun anlatılmasını engellemekteydi.

Veli toplantısında o çocukların anneleri, -bu toplantılara genellikle anneler gider, babaların TV ve maç izlemek gibi çok önemli işleri olduğundan- o gün linç yiyerek darmadağın dönerlerdi evlerine.

Doksanlı yılların çocukları bugün anne baba oldular.

O yılların en yaramaz delikanlıları sene ikibin yirmili yıllarda kendi anne babalarından daha fazla kan ağlamaktalar.

Çocukları kendi sorumsuzluklarını fersah ferah geçip sorun yumakları olmakta çağ atlamışlardır.

Oysa sosyoekonomik durumları........

© Milli Gazete