Eski nesille, nihilist gençlik arasındaki kuşak çatışmasını anlatan Turgenyev’in meşhur eseri Babalar ve Oğullar değil.

Rusya’nın sarsıntılı bir dönemini Bazarov karakteriyle irdelemeye çalışan yazar, kitap 1862 da yayımlandığından, elbet bizde kartların farklı karıldığını bilemezdi.

Paşanın oğlu kendisini paşa sanır, bizde.

Cumhurbaşkanının oğlu cumhurbaşkanı oldum bilir.

İsmet İnönü’ nün oğulları, M. Kemal’in vefatından sonra boş kalan Dolmabahçe Sarayı’na yerleşmiş, sabaha kadar sarayın bütün ışıklarını yaktıkları basına yansımıştı.

Nasılsa bu yoksul halk köle, cumhurbaşkanı oğullarının elektrik masrafları da çökmüş omuzlarına yüklense ne olur.

Cumhurbaşkanı değiştiğinde de.

Halkın kötü kaderi biraz daha yara alır.

Bu kez cumhurbaşkanı Bayar, nezih ailesine yaşanacak yer olarak sıcağın altında kavrulan Dolmabahçe’yi layık görmez.

Padişahların kötü anıları, M. Kemal’in burada geçen ağır hastalık yılları ile rahatsız olmak istememektedir.

Kendisine ve ailesine acılardan uzakta, asude ve serin Küçüksu Kasrı’nı seçer.

Arkası meşhur Küçüksu mesire alanı; ağaçlık, çayırlık.

Fakat nazenin eşinin ve kızlarının başı, kasrın karşısındaki tarihî Anadolu Hisarı Camii’ne gelen cemaatin ve ezan........

© Milli Gazete