Sonunda herkes kendi yalnızlığına, kendi hikâyesine dönüyor. Bir araya gelmenin iyi gelen bir tarafı var. Hatta biraz da uyuşturuyor insanı. Birkaç saatliğine kendi derdinden uzaklaşıyorsun. Bir konu açılıyor, eski bir hatıra anlatılıyor, bir kıssanın peşine düşülüyor. Hele aranızda anlatmayı bilen, nüktedan biri varsa, sohbet uzadıkça uzuyor. Gülüyorsun, konuşuyorsun, bir şeyler unutuyorsun. O vakit gerçekten güzel geliyor.

Sonra herkes kalkıyor. Biri evine gidiyor, biri başka bir yere. Herkes kendi yoluna dönüyor. Bir süre sonra insan yine kendisiyle baş başa kalıyor. Güzel bir sohbetin böyle bir tarafı da var. Bazı şeyleri erteliyor. Derdini çözmüyor belki ama bir süreliğine başka bir yere koyuyor. Eve dönünce bıraktığın yerden devam ediyorsun. Çünkü hayatın gailesi, bütün o güzel sohbetlerden daha güçlü. Bir yerden sonra yine omuzlarına çöküyor. Bu böyledir.

Sonra araya mesafeler giriyor. Birinin işi çıkıyor, biri başka şehre gidiyor, biri uzaklara düşüyor. Biri göçüyor, biri ırağa düşüyor, biri yolda kalıyor. Eskisi kadar görüşemiyorsun. Telefonlar seyrekleşiyor, adresler değişiyor. Hayat biraz da böyle değil mi zaten? İnsanların birbirine yaklaşıp uzaklaşması, bazı insanların hayatına girip sonra çıkması, bazı yolların birleşip sonra ayrılması… Kimine bal şerbet, kimine kahır. Kimine keder, kimine keyif. Bu böyledir.

Bazen insan sadece önüne bakıp yalınkat yürümek istiyor. Ama tam o zaman yollar daha da engebeli oluyor. Sokaklar tenhalaşıyor. Telefonlar azalıyor. Aranıp sorulmadığın zamanlar oluyor. Bir bakıyorsun, eskiden hayatının içinde olan insanlar artık sadece hatıralarında duruyor. Buna da çok üzülmemek lazım. Çünkü her şey seninle ilgili değil. Hatta bazen öyle sanıyorsun ki herkesin........

© Milli Gazete