Bülent Akyürek bu dünyaya veda etti. Hayatımda tanıdığım toprağa en yakın isimlerden bir tanesiydi. Olduğu gibiydi. Ne renkli cümlelerin ardında ne de renkli ışıklar altındaydı. Sade, yalın bir insan olarak yaşadı bu hayatı.

O, “İnsanlar bu dünyaya bir kelime olarak gelmek ister. Bence böyle olmalı. Bizden geriye bir kelime kalmalı,” derdi. Şimdi onun ardından bakarken, o kelimenin ne olduğunu düşünmeden edemiyorum. Cenazesindeki insanların şahadeti gösterdi ki bu dünyayı yalınkat bir yürekle geçmiş gerçek bir insan kaldı geriye.

Aslında yaşadığımız çağ, “kelime”yi çoğaltma çağıdır; ama anlamı eksiltme çağı. Herkes görünmek istiyor, herkes iz bırakmak istiyor, herkes konuşmak istiyor. Fakat çok az insan gerçekten “olmak” istiyor. Bülent Akyürek’in hayatı, tam da bu gürültünün ortasında sessiz bir itiraz gibiydi. O, görünürlüğü değil, sahiciliği tercih etti.

Sahicilik bugün en pahalı hasletlerden biri. Çünkü güçle mesafeyi korumayı, yapaylığa yüz vermemeyi, alkışa bağımlı olmamayı gerektirir. İnsan ya hakikate yaslanır ya da kalabalığa. İkisine birden yaslanmak mümkün........

© Milli Gazete