Allah eşref-i mahlûkat olarak yaratılan insanın takviminde, tanziminde, teşkilinde hiçbir eksiklik bırakmamıştır. Nitekim, “Biz insanı en güzel biçimde yarattık” (Tîn/4) buyrulmaktadır. Ama akabinde de; “Sonra onu aşağıların aşağısına indirdik” (Tîn/5) ikazı yapılmaktadır.

Bilindiği üzere bir atasözü der ki; “Öyle insanlar var ki; arpaya katsan at yemez, kepeğe katsan it yemez.” Zira insanların kahır ekseriyeti, fıtrat dışı davranmaktadır. Onun için bazen insanları izlemek gerekir. Dost mu, düşman mı diye…

Bir çocuğun geleceğini ana babanın mesleği değil, çocuğa verdiği ahlak belirler. Her şeyin başında da ‘önce ahlak ve maneviyat’ gelmelidir. Günümüzde insanların düştüğü kuyular aslında derin değil, tutunduğu ipler, aldığı eğitimler çürüktür.

Merhum N. Erbakan; “Evlatlarımız maneviyatçı olursa, o takdirde elbette kardeş kardeşi vurmaz” demiştir. Çünkü maneviyatsız eğitimlerden evliya değil, ancak eşkıya çıkar. Dünyevileşmiş insanlar, bedenini sever, o toprağındır. Ruhunu sever, o da Allah’ındır. Bir de servetini çok sever, o ise mirasçılarındır. Niçin düşünmüyorsunuz, niçin tefekkür etmiyorsunuz, devamlı zıplayıp duruyorsunuz. Dünyada baki kalacağınıza inanır gibi bir hayat yaşıyorsunuz.

Zamanında birisi İbn Haldûn’a sordu: Çocuklarımızı nasıl terbiye edelim? İbn Haldûn şu cevabı verdi: “Çocuklarınızı terbiye etmeye........

© Milli Gazete