Çocukluğumdan beri çocukların ağlamalarına ağlamak ile karşılık veririm. Ağlamak bir reflekstir göğün nezdinde… Dolarsa kahır, çile, ızdırap, fitne, fesat, kan yeryüzünde… Tabii olarak yağar rahmet… Bir silkelenme… Bir yuğma gibi… Sobalı bir hanede plastik bir leğenin içerisindeki evlada atılan son kese gibi… Karakoç’un diriliş eri gibi belki de… Hele ki sabilerin ağlaması… Canları kamaştığı zaman ağlar çocuklar... Son raddede… Yardım isterken… Bilinenin aksine kısa sürelidir, süt karşılığı akıtılan gözyaşı… Genelde çocukların keyfi yerinde iken ağlamazlar.

Bir çocuk ağlıyorsa bir sorun vardır. Bir çocuk bağırarak ağlıyorsa büyük bir sorun vardır. Bir çocuk feryat ederek ağlıyorsa çok büyük bir sorun vardır. Çocuklar turnusol kâğıdıdır insanlığın… İyi babaların iyi evlatları, duygusal hanımların duygusal evlatları olur. Özgüvenli ise çocuk, konforlu bir yaşama delalettir. Adamsa, zor bir hayata… Şımarıksa, ahmak ebeveynlere, psikopatsa anne babasızlığa… Bir toplumun eğitim seviyesini, genel kültürünü, fikri hayatının kalitesini çocukları........

© Milli Gazete