İnsan bazen en çok saklamak istediği boşluğu, en parlak vitrinlerle görünür kılar. Dışarıdan bakıldığında gösteriş; güç, özgüven, başarı ya da üstünlük gibi algılanabilir. Oysa çoğu zaman gösteriş, insanın sahip olduklarından çok, içinde tamamlayamadığı bir eksikliğin dışa vurumudur. Kişi ne kadar çok kanıtlamaya çalışıyorsa, aslında o kadar çok ikna edilmeye ihtiyaç duyuyordur. Çünkü gerçekten yerleşmiş bir değer duygusu, kendini sürekli alkış arayışıyla beslemez.

Gösteriş merakı, insanın başkalarının gözünde var olma çabasının abartılı hâlidir. Böyle bir insan için değerli olmak yetmez; değerli görünmek gerekir. Sevilmek yetmez; kıskanılmak gerekir. Başarılı olmak yetmez; herkesin bunu fark etmesi gerekir. Bu yüzden gösteriş, çoğu zaman özgüvenin değil, kırılgan bir benlik algısının maskesidir. Kişi dışarıya ne kadar büyük bir görüntü sunarsa, içerideki yetersizlik duygusunu o kadar bastırabileceğini sanır. Fakat bastırılan her eksiklik,........

© Milli Gazete