Bu, “ben geldim” ifadesi benim için sıradan olmaktan çıktı bir bakıma. Her yeni bir sürprizin ifade edilişidir de. 2010 yılının başından beri, hastaneler, doktorlar, koğuşlar, aciller arasında bir gezginim. Hemen her biri benim için bir yeni başlangıç ama gene de bana ait olan bir iç sesleniş ile “ben geldim.” Hastanelere gidişlerim ise okurlarımdan zaman zaman kopuşum anlamına geliyor. Sessiz sedasız gidiyorum, bir süre kalıyorum sonra bu sefer de gerçek hayatıma ve yerime yeniden “ben geldim” deyiveriyorum.

Kimi zaman zorla, kimi zaman biraz daha hafif kimi kısacık kimi zaman uzun kalışlar oluyor. Bu gidişimizin üzerinden yaklaşık bir ayı bulan bir zaman var. Bu, benim için uzun bir zaman. Okurumuz açısından anlamı nedir diye sorulacak ise o bir okur bile önemlidir. Hakiki okur.

Her gidişin bir ağırlığı var. 2010 yılından beri süregelen bu hastalık sürecindeki yorgunluklar, yıpranışlar artarak devam ediyor. İnsan eskisi gibi olamıyor. Hayat insanı yoruyor elbette ama hastalıklar bir o kadar ve daha fazla yoruyor. Bedenin ve ruhun taşıyacağı gücün sınırları bir yere kadardır.

Müslüman’ın yorgunlukları çok daha farklıdır. Bulunulan bu dünyada huzur içinde yaşanılamaz. Yaşıyorum diyenler ya gamsızdır........

© Milli Gazete