Gece herkes uyurken insanın zihni bazen daha çok konuşur. Gün içinde susturduğumuz düşünceler, söyleyemediğimiz cümleler ve içimizde biriktirdiğimiz kırgınlıklar sessizlikte daha fazla duyulur. İşte tam o anda bir telefon ekranı açılır. “Bugün kendimi çok kötü hissediyorum.”

Karşımızda bizi yargılamayan, sözümüzü kesmeyen ve her zaman cevap veren bir sistem vardır. Bazen birkaç cümle sonra kendimizi gerçekten anlaşılmış hissederiz. Ama önemli bir soru vardır. Bizi dinleyen bir sistem, bizi gerçekten anlayabilir mi?

Yapay zekâ artık yalnızca bilgi almak için kullandığımız bir teknoloji değil. İnsanlar kaygılarını, ilişkilerini, korkularını, yalnızlıklarını ve içinden çıkamadıkları düşüncelerini de yapay zekâya anlatıyor. Özellikle gençlerde bu eğilim dikkat çekiyor. 2026’da yayımlanan bir araştırmada, 12-21 yaş arasındaki gençlerin yaklaşık beşte birinin stresli, üzgün veya gergin hissettiğinde yapay zekâ sohbet robotlarından destek aldığı bildirildi.

Peki gençler neden bir makineye anlatmayı, bir insana anlatmaktan daha kolay buluyor?

Belki de mesele yalnızca teknolojinin gelişmesi değil, insan ilişkilerinin giderek daha zor hale gelmesi diyebilir miyiz? Bir insana derdimizi anlatırken reddedilmekten, küçümsenmekten veya yanlış anlaşılmaktan korkabiliyoruz.........

© Milat