Dizginlenemeyen ihtiras ve arzular, bertaraf edilemeyen aşırı imrenme ve kıskançlıklar gibi menfî temâyüllerin doğurduğu huzursuzluktan kurtulabilenler azın azıdır.

Hırs, frenlenmediği takdirde haset denilen kalbî hastalığa müncer olur.

Kendisini hırs ve hasedin girdabına kaptıranlar, er-geç hüsran ve huzursuzluk gayyasına düşerler.

İnsanlık cevherine zarar veren bu temâyüller, aynı zamanda Rabbin taksim ve takdir programına razı olmamaktır; bir isyan suçudur.

İnsanı tûl-i emel girdabında boğan ihtiras ve hasetler; kulun, ahireti unutarak dünya muhabbetine mecnunca bağlanmasıdır.

Diğer bir ifadeyle, nefsin arzularını yenemeyip maddeye köle olmasıdır.

Muhterisin gözü asla doymaz.

O, bu sebeple daimî bir fakirlik hâlinde yaşar.

Manevî bir açlık içinde kıvranır. Her tatminkârlık, onda bir doyum husule getireceği yerde yeni bir iştiha ve hırs uyandırır.

“Âdemoğlunun iki vadi dolusu altını olsa, bir vadi daha ister. Onun gözünü topraktan başka bir şey doyurmaz. Allah tevbe edenlerin tevbelerini kabul eder” (Buhârî, Rikâk, 10).

Hırsı doğuran kötü duygu:

Hasedin nefisteki tezahürleri çok çeşitlidir.

Haset, ferdin fıtratındaki selîm temâyülleri felç eder, mantığını zaafa uğratır, iman ve tevekkülün tabiî tezahürlerini mağlup ve mahkûm eder. Resûlullah (s.a.v.): “O, dini kazıyıcıdır!” buyurmuştur........

© Milat