Gerçekten alışıyoruz... Soykırıma... Soysuzlara... Suskunluğa... Savrulmaya... Sorumsuzluğa... Sağırlaşmaya...

Alıştıkça aşağılanıyoruz, alçalıyoruz, acizleşiyoruz... Açlıktan, soğuktan ölen Gazzeli sabileri göremiyoruz... Sadece izliyoruz ve üzülüyoruz ama bir şey yapmıyoruz. Üzülen çok, nedense harekete geçmiyoruz... Vicdan, insaf, insanlık, iyilik nerede diye sormuyoruz... İnsanlık enkaz altında kaldı... Gazze'nin enkazı insanlığın inkırazı oldu.

Gazze'nin enkazı altında kalan sadece Gazze'nin evlatları değil... Onurumuz, haysiyetimiz, vicdanımız nerede?

Gazze aynasında kendimiz ile yüzleşebiliyor muyuz? O aynaya bakan kendine dair mutlaka bir şey görür... Kimi korkusunu... Kimi öfkesini... Kimi utancını... Kimi ikiyüzlülüğünü... Kimi acziyetini...

Gazze'yi çok beklettik, yetmedi sonrasında unuttuk... Fakat bilelim ki, Gazze ölmedi... Ölen kardeşliktir, vefadır, vicdandır...

Soysuzların soykırımı sistematik devam ederken, nerede yeryüzünün soyluları?

İşgalcilerin bu barbarlığı karşısında kanımız donmuyorsa, ruhumuz sızlamıyorsa, yüreğimiz parçalanmıyorsa varın akıbetimizin ne olacağını hesap edin...

Bu vahşet, bu şiddet sadece bir coğrafyanın, bir halkın, bir inancın meselesi olmaktan çıkmıştır... Tüm insanlığın varlık sorununa........

© Milat