İslam’ın evren ve insana yaklaşımlarında baştan beri açıklayıcı olan iki kavram vardır. Bunlar; Hak ve batıldır. Hak(ikat) bir şeyin tabiatı, mahiyeti ve aslına uygunluğunu ifade ederken, batıl mahiyet ve tabiatı itibarıyla çarpıtılmış, hakikatle uyuşmayan durumlara tekabül etmektedir. Hakikat tabiatı itibarıyla temerküz ederken, batıl kendisini ancak güce dayalı olarak dayatır ve hakikati saptırmaya çalışır.

Hak(lar) hakikatten kaynaklanır. Bir başka deyişle, bir şeyin bir kimsenin hakkı olduğunu söylediğimizde, o şeyin tabiatı itibarıyla ona aitliğini belirtmiş olmaktayız bir anlamda. Batı düşünce tarihinde insan hakları felsefesini düşündüğümüzde hakların kaynağı olabilecek iki unsur belirtilir. Birincisi; tabii hukuktur diğeri ise pozitif hukuktur. Batı’da tabii hukuk tartışmalarının içeriğine baktığımızda hukuk normlarının ve ileri düzeyde pozitif hukuk kurallarının kendisinden çıkarılabileceği temel ilkeler olarak görüldüğünü anlamaktayız.

Esasen pozitif hukuk farklı zamanlardaki sorunlarda hakların nasıl verileceğine dair hakların belirlenmesinde detayları vermekle birlikte, bunun ilk kaynağının hakikatle ilintisini belirtmek lazımdır. Kutsal kitaplar da hakikat konusuna odaklanarak ve adaleti esas alarak bu hakların belirlenmesine atıfta........

© Milat