Özgürlüğü çoğu zaman hayatın belirli bir aşamasında elde edilen bir imkân gibi düşünürüz. İnsan önce dünyaya gelir, büyür, toplumun içine girer, çeşitli sorumluluklar üstlenir ve bütün bunların ardından özgürlük talep eder. Bu anlayışta özgürlük, hayatın kendisinden ayrı bir yerde durur; sanki insanın zaten kurulmuş olan yaşamına sonradan eklenen değerli bir imtiyazdır. Oysa meseleye insanın nasıl bir varlık olduğu açısından baktığımızda bunun tersini düşünmek gerekir. Özgürlük hayatın üzerine eklenen bir şey değil, hayatın insan bakımından kurulabilmesinin temel koşuludur. İnsan yalnızca yaşadığı için insan değildir; kendi yaşamıyla bir ilişki kurabildiği, o yaşamı değiştirebildiği ve kendisini o değişimin içinde oluşturabildiği için insandır.

Özgür olmak, önümüzde duran birkaç seçenekten birini seçebilmekten daha derin bir anlam taşır. Asıl özgürlük, insanın kendisini bütünüyle verilmiş kabul etmek zorunda olmamasıdır. İnsan dünyaya geldiğinde kendisine ait olmayan fakat içinde yaşamak zorunda olduğu pek çok şeyle karşılaşır. Bir dil, bir aile, bir kültür, bir tarih, toplumsal ilişkiler, değerler ve çeşitli anlam dünyaları onun önünde hazırdır. Bunlar insanın oluşunun koşullarıdır, fakat onun nihai kaderi değildir. İnsan kendisine verilmiş olanla ilişkiye girer, onu benimseyebilir, dönüştürebilir, reddedebilir veya yeniden yorumlayabilir. İnsan olmanın önemli bir tarafı da burada başlar.

Özgürlük ile oluş arasında doğrudan bir bağ vardır. Oluş, hazır bir özün zaman içinde açılması değildir. Oluş, insanın kendi hayatında yeni ihtimaller meydana getirebilmesidir. Bu nedenle özgürlük de belirli bir sonuca ulaşmanın adı olamaz. Özgür insan, önceden belirlenmiş kusursuz bir insan modelini gerçekleştiren kişi değildir. Kendi hayatını yeniden değerlendirebilen, yanılabileceğini kabul edebilen, yön değiştirebilen ve daha önce mümkün görmediği bir hayat biçimini kurabilen kişidir. Özgürlük, insanın kendisini tamamlanmış bir varlık olarak görmekten vazgeçebilme cesaretidir.

Bu düşünce........

© Milat