Bedenleri, kurumları, kaynakları, medeniyetleri, kişileri, kalıbları çözdüren şey çürümedir. Çürüme, insan tecrübesinin içini boşaltarak çözer ve çöktürür. Dışarıdan güçlü gözüken, mutlak doğru olarak kendisini her şeyin üstüne yerleştiren, mutlak mükemmel olduğunu iddia ettiği kaynaklara sahip olduğunu sanan, disiplinli ritüelleri ve buyruklarıyla hakikatin kendisi ve sahibi olduğunu dayatan kurumlar, kimlikler, doğmalar ve kültürler olabilir. Bu iddialara sahip yapılar ve kimliklerde hakikatyoktur, vicdan yoktur, maneviyat yoktur, eleştirel akıl yoktur. Bu iddialara sahip doğmatik kurumlar, kültürler ve kimlikler, çürümüş ve çürüten kirli ve karanlık yapılardır. Hakimiyet, devlet, siyaset ve şehvet amacı güden bütün yapılar, çürümüşlerdir ve çürütürler. Çürüme, içeriden dışarıya doğruyayılan bir tükeniş ve bitiş halidir.Hakikat üzerine sahiplik iddiasında bulunan kurguları, kurumları ve kaynakları tekrar ve taklit eden kişi, sorumluluktan kaçmak, teslimiyet ve itaati tek fazilet kabul ederek kendinin çürümesine yol açmaktadır.

Kendilerinin mehdi, kutup, halife, müceddit, veli, elçi, mesih, mürşit gibi değişik adlar altında kurtarıcı olduğunu iddia eden kişiler, hakikatin temsilcisi ve sözcüsü olduklarını iddia ederek insanları ve toplumları kendilerine tabi olmaya çağırırlar. Kurtarıcı olduğunu iddia edenlere tabi ve teslim olmak, çürümeyi durdurmaz. Kurtarıcı kılığına bürünen herkes, aslında insanı teslim almaya çalışan bir şeytandır. Hakikati kapatan, tekleştiren ve doğmaya dönüştüren herkes, aslında kötülük ve çürümüşlük kaynağıdır.Kurtarıcı olduğunu iddia eden herkes, aslında insanın içindeki kırılganlıkları, korkuyu, ve ürkekliği istismar eden, insanlara teslimiyeti ve itaati dayatan........

© Milat