Ayışığı bahçenin üzerine düştüğünde dünya biraz değil, bütünüyle yavaşlar. Gündüzün keskin çizgileri erir; ağaçlar, çiçekler, taşlar ve insan yüzleri daha derin, daha şiirsel, daha dokunulabilir bir anlama kavuşur. Bahçe artık yalnızca görülen bir yer değil, hissedilen, yaşanan ve insanın iç dünyasına doğru genişleyen bir zamandır. Ayışığının ince gümüşü altında yürürken konuşmalarımız azalır. Çünkü bazı gecelerde kelimeler, sessizliğin taşıdığı hakikatin gerisinde kalır. Rüzgâr yaprakların arasından geçerken sonsuzluk özlemini, tutkulu geceleri, ruhun dinginliğini ve umut dolu insan sevgisini aynı anda fısıldar.

Ay, eski ağaçların dalları arasından süzülürken bahçe bir düşünce olmaktan çıkar; bir duyguya, bir titreşime, bir varoluş haline dönüşür. Hayatın bütün kırılganlığı, umudun bütün inadı ve tutkunun bütün sıcaklığı aynı ışığın içinde buluşur. İnsan, böyle gecelerde, var olmanın yalnızca yaşamak değil, aynı zamanda hayranlık duyabilmek, özleyebilmek, sevebilmek ve yeniden başlayabilmek olduğunu anlar. Çünkü hayat, bazen büyük açıklamalardan değil, ayışığının altında paylaşılan küçük bir bakıştan, çekingen bir gülümsemeden, birbirine yaklaşan iki sessizliğin arasındaki görünmez köprüden ibarettir.

Bahçe, ayışığının altında şunu fısıldar: İnsan, umut ettiği sürece yaşar; sevdiği sürece derinleşir; hayranlık duyduğu sürece yeniden doğar. O kavrayış anında bahçe artık yalnızca bir bahçe değildir; insanın içinden dışarı taşan, sonra yeniden içine dönen hayatın kendisidir. Toprak, suskun bir beden gibi sabreder; sonra bir filizle konuşur, bir çiçekle gülümser, bir rüzgârla hatırlar. Orada umut, uzak bir vaat değil, köklerin gecenin altından güneşe doğru inatla yürüyüşüdür. Tutku ise bu yürüyüşün ateşi; varlığı yerinde tutmayan, onu sürekli daha derine, daha yükseğe ve daha canlı bir titreşime çağıran yakıcı güçtür.

Bu bahçede insan, tamamlanmak için değil, yaşayarak büyümek için vardır. Tutku bir süs değil; varoluşun kalbine açılan yarıktır. Bir bakışın içinde günler saklanır, bir dokunuşun gecikmesinde........

© Milat