İnsan, akıllı bir varlıktır. İnsanı, akılla tanımlamak hayati önemdedir, ancak yeterli değildir. İnsan, aynı zamanda arzu duyan bir varlıktır. İnsanlık medeniyeti, arzunun ve aklın birlikte yol arkadaşlığı yapmasının ve yaratmasının hikayesidir. İnsan, önce arzulayan, sonra akleden ve düşünen bir öznedir. İnsan, ancak arzu ateşinin ışığında ve sıcaklığında düşünebilir. Freud, rasyonelleştirme kavramıyla çok önemli bir gerçeği ortaya koymuştur. İnsan önce ister, sonra gerekçe üretmektedir. Akıl ve mantık, çoğu zaman gecikmiş bir savunma mekanizmasıdır. Akıl, arzu patlamasının ardından gelir ve çoğu zaman onu anlamlandırmaya çalışır. Aklın önündeki en büyük meydan okuma, arzuyu anlamak ve anlamlandırmaktır.

Arzu, enerjidir, tutkudur ve ateştir. Arzunun fark etmemiz gereken çok önemli merkezi bir özelliği vardır. Arzu, eksik kaldığımızı bize söylemektedir. İnsan neyi elde ederse etsin, eksik olduğu için arzuludur. İstediği kadar bilgiye, paraya, zevke ve güce sahip olsun, insan günün sonunda hep eksik kalacaktır. İnsanın arzuları bitmemektedir. Bitmeyen arzular, sadece yön, yol ve yöntem değiştirmektedir ve dönüşüme uğramaktadır. Arzu bitmez; sadece yön değiştirir. Tutku, yaratıcı yanımızın enerjisidir. İstisnasız hiçbir insan, eksiksiz, mükemmel ve tamamlanmış değildir. Hiçbir insan mükemmel bilimin, ahlakın, felsefenin, sanatın ve maneviyatın temsilcisi ve modeli değildir. Eksiksiz ve mükemmel olduğunu zannedip insani tecrübeyi kemale erdirdiğini söyleyen herkes, en büyük sahtekardır ve puttur. İnsan, eksikliğiyle ve tamamlanmamışlığıyla kendisini gerçekleştirebilir. İnsanı değiştiren, aşkı hissettiren ve anlamı oluşturan şey, eksiklik hissidir. Arzu kontrolsüz ve sınırsız bir dünyadır. Arzularımız akıl sayesinde bilinçle buluşmakta ve anlam kazanmaktadır. Arzu olmadan akıl boşa düşmekte, etkisizleşmekte ve işlevsizleşmektedir. Aklın yokluğunda ise arzu, kaosa ve kontrolsüzlüğe yuvarlanmaktadır. Akıl ve arzu, hava ve su kadar birbirlerine........

© Milat