Milyonlarca evde bayram sofraları kuruldu. Çocuklar yeni elbiselerini giydi, evlerin kapıları misafirlere açıldı, tekbirler yükseldi. Anneler kazanların başında, babalar bayram telaşında, insanlar birbirine “Bayramınız mübarek olsun” dedi.

Ama aynı saatlerde Gazze’de başka bir bayram yaşandı…

Gazze’de anneler, çocuklarının parçalanmış bedenlerini kucakladı.

Babalar, açlıktan dudakları çatlayan evlatlarının gözlerinin içine çaresizlikle baktı.

Kundaktaki bebekler kefensiz toprağa verildi.

Çocuklar bayram sabahına tekbirlerle değil, bombaların altında uyandı.

Gazze yalnız bırakıldı.

Mescid-i Aksâ uğruna bir halk göz göre göre kurban edildi.

Bugün tarihin en ağır utançlarından biri yaşanıyor. İnsanlığın gözü önünde bir şehir açlıkla boğuluyor. Hastaneler vuruluyor, camiler yerle bir ediliyor, yardım bekleyen insanlar hedef alınıyor. Ekmek kuyruğundaki çocukların üzerine bombalar yağıyor.

Ve bütün bunları yapan terör rejimi İsrail, yıllardır olduğu gibi yine “güvenlik” yalanının arkasına saklanıyor.

Ama artık hiçbir vicdan bu vahşeti savaş diye adlandıramaz.

Bu bir savaş değildir.

Bu; kadınların, çocukların, yaşlıların, masumların sistemli şekilde katledildiği bir vahşettir.

Bu; insanlığın ölüşüdür.

Gazze’de sadece binalar yıkılmadı…

İnsanlığın bütün maskeleri düştü.

Birleşmiş vicdan masalları çöktü.

İnsan hakları nutukları enkaz altında kaldı.

Medeniyet dedikleri şey, çocuk cesetlerinin yanında sustu.

Fakat Gazze’yi yalnızca İsrail........

© Milat