Bir gönül ehlinin şu sözü, Kur’an ile kurduğumuz ilişkinin seviyesini ne güzel özetler:

“Kur’an’a gözünle bakarsan yazıyı görürsün. Aklınla bakarsan ilmi görürsün. Kalbinle bakarsan aşkı görürsün. Tüm ruhunla bakarsan Rabbini görürsün.”

Aslında her insan Kur’an’a bakar; fakat herkes aynı şeyi görmez. Kimisi sadece harfleri görür, kimisi hükümleri, kimisi hikmetleri, kimisi de Rabbinin kendisine seslenişini...

Kur’an’a yalnızca gözleriyle bakanlar, sayfalardaki yazıları görürler. Harfleri okurlar, satırları takip ederler. Fakat Kur’an bunun çok ötesindedir. O, sadece okunmak için değil; anlaşılmak, yaşanmak ve insanı dönüştürmek için indirilmiştir.

Allah Teâlâ şöyle buyurur:

“Bu, ayetlerini düşünsünler ve akıl sahipleri öğüt alsınlar diye sana indirdiğimiz mübarek bir kitaptır.” (Sâd, 29)

Kur’an’a aklıyla bakan ise ilmi görür. Çünkü Kur’an, insanı düşünmeye çağırır. Yeryüzüne, gökyüzüne, zamana, ölüme ve dirilişe dikkat çeker. Yüzlerce ayette “akletmez misiniz?”, “düşünmez misiniz?” diye sorar.

“Onlar Kur’an’ı gereği gibi düşünmüyorlar mı?” (Nisâ, 82)........

© Milat