"Yusuf'u babası sevdi diye kuyuya, Züleyha sevdi diye zindana attılar." Bu söz, ilk bakışta duygusal bir ifade gibi görünse de, Hz. Yusuf'un (a.s.) hayatına baktığımızda çok daha derin hakikatlerle karşılaşırız. Onun kıssası; sevginin, hasedin, iffetin, sabrın ve ilahî takdirin en çarpıcı örneklerinden biridir.

Hz. Yusuf'u kuyuya atan şey, kardeşlerinin öfkesi değil, kalplerini esir alan hasetti. Babaları Hz. Yakup'un Yusuf'a olan sevgisini yanlış yorumladılar ve bu sevgi, onları büyük bir günaha sürükledi. Kur'an bu durumu şöyle anlatır:

"Yusuf ve kardeşi, babamıza bizden daha sevgilidir." (Yusuf, 12/8)

Haset, insanın gözünü hakikate kapatan en büyük manevi hastalıklardan biridir. Bu yüzden Rabbimiz bize şöyle dua etmeyi öğretmiştir:

"Haset ettiği zaman hasetçinin şerrinden Allah'a sığınırım." (Felak, 113/5)

Ne acıdır ki tarihte ilk kardeş kanı da hasetten dökülmüş, ilk kuyu da haset yüzünden kazılmıştır. Haset; aklı, vicdanı ve merhameti örten karanlık bir perdedir.

Fakat Hz. Yusuf'un ikinci büyük imtihanı, hasetten daha ağırdı.........

© Milat