Kimi öfkeyle konuşuyor.

Kimi ise acıları yarıştırarak.

Ben bugün bunların hiçbirini yapmak istemiyorum.

Ne bir acıyı diğerinin önüne koymak.

Ne de geçmişin yaralarını yeniden kanatmak.

Ortaokulu yatılı okuduğum yıllarda, yaz tatilleri geldiğinde köyümüze döner, koyunlarımızı otlatırdık.

Bizim köy, Sivas'a yakın köylerden biriydi.

O coğrafyanın insanını da bilirim, iklimini de.

O yaz köyümüze Yusuf isminde bir genç geldi.

Sivas'ın bir köyündendi.

Köylüler, akli dengesinin tam yerinde olmadığını söylerdi.

Ama kimseye zararı yoktu.

Bir gün memleketine gitmek için ayrıldı.

Aylarca haber alamadık.

Yaklaşık üç ay sonra geri döndüğünde onu tanımakta zorlandık.

Sonra yaşadıklarını anlattı.

Madımak'ın yakıldığı gün şehir merkezindeymiş.

Kalabalığı görünce ne olduğunu anlamak için yaklaşmış.

Herkes kaçarken o kalabalığa doğru yürümüş.

Olayla hiçbir ilgisi olmadığı hâlde gözaltına alınmış.

İşkence gördüğünü anlatıyordu.

En sonunda akli dengesinin yerinde olmadığı anlaşılınca serbest bırakılmış.

Yusuf'un hikâyesi, o gün yaşanan hukuksuzlukların sadece küçük bir örneğiydi.

Bu satırları, Madımak'ta hayatını........

© Milat