Ey şehit sancağını devralan adam, Ey Gazze’nin Yusuf’u, zindandan çıkan ama kalbini orada bırakmış yiğit, Ey değneğini öfkeye değil, imana dönüştürüp siyonizmin üstüne fırlatan yürek!

Seninle Filistin tarihi yeniden yazıldı. İlk kıblemiz, son direnişin adresi oldu. Aksa’ya yönelmiş gözlerin şimdi yüreğimize çevrildi. Her secdede ismini anıyoruz artık, Her dua yemin gibi dökülüyor dudaklarımızdan.

Şimdi sesine hasretiz, Sinvar. Adını andığımızda ciğerimizle birlikte Gazze yanıyor. Ardından ağlamak bile ayıp bize. Gözyaşı değil, iz bıraktın. Bir değnekle başlattığın fırtına nice tankı, teknolojiyi yerle bir etti. Kopmuş bir el, yaralı beden ama yine de fırlatılan direniş. İnsansız makinelere karşı insanın kendini fırlattın. değnek yere düşmeden önce şerefi göğe savurdun.

Elindeki değnek bir ağaç dalı değildi. Zalime meydan okumaydı! Musa asasıyla Firavun’a yürüdü ya, sen de düşmana o imanla yürüdün.

Mucizeye dönüştü tahta parçası. Artık baston değil, kıyamın, meydan okumanın mührüydü. Seninle yürüdü, haykırdı, toprağa düştü ama göğe iz bıraktı.

Senin oturduğun koltuk şimdi mahzun. Yokluğuna alışmaya çalışan yastık, battaniye. Ama o koltuk şehadetinle şereflendi. Ev miraç durağına dönüştü. Orada Rabbinle randevulaştın, dar odada ümmetin tarihini yeniden yazdın.

O dar oda ki, ümmetin kalbine açılan çığlık oldu. İçinde bir ekmek, bir dua. Ama dışına taşan inanç, kavga, teslimiyet vardı. Orada sustun, ama dünya seni duyar hale geldi.

Sinvar, Sana mektup yazmak yürek isterdi, Ama ardından susmak daha ağır. Seni susturduklarını sanıyorlar. Oysa şimdi asıl konuştun. Her........

© Milat