Sahabiden Enes B. Malik (ra) anlatıyor; Bir bayram sabahı, Peygamberimizle (sav) mescitten çıktık. Eve gidiyorduk. Peygamberimiz (sav) yolda oynayan çocukları gördü. Biraz durdu, onlara baktı. Çocuklara karşı çok merhametli idi. Çocuklardan bir tanesi, duvarın kenarında oturuyor, hüzünle öbür çocukları seyrediyordu.

Peygamberimiz (sav) ona yaklaştı sordu, “Sen neden oynamıyorsun? “Çocuk, babam gazada şehit oldu. Annem başka bir adamla evlendi, benimle ilgilenmiyorlar. Benim de babam olsa, ben de onlarla oynarım. Peygamber Efendimiz (sav) çocuğun bu ifadesine çok üzüldü. Mübarek gözlerinden yaşlar aktı ve ona dedi ki, “Hz. Fatıma (ra) ablan olsa, Hasan (ra) ve Hüseyin (ra) kardeşin olsa, Hz. Aişe (ra) annen olsa kabul eder misin? “Çocuk, Peygamberimizi (sav) tanımıştı. Sevinerek, tabi Ya Resul Allah. Peygamberimiz (sav) çocuk ve ben eve gittik. Onun karnını doyurdu giyeceklerle giydirdi. Çocukların yanına o da gitti. Sevinerek oynamaya başladı. Peygamber Efendimizin (sav) yetime yaptığı bu güzellik beni çok etkiledi.

Peygamber Efendimizin (sav) bu davranışı, bize en güzel örnektir. Hayatımızda böyle birçok yetim ve kimsesizlerle muhakkak karşılaşıyoruz. Peygamberimizi (sav) sevmek, onun yaptığını yapmakla olur. Eğer böyle bir hareket yapmadıysak, sağımıza........

© Merhaba Haber