6 Şubat 2023’te yaşanan Kahramanmaraş merkezli depremler, resmî rakamlara göre 53.537 insanın yaşamını yitirdiği, 107 bini aşkın kişinin yaralandığı; 11 ili kapsayan devasa bir yıkım yarattı. Üçüncü yılında geriye dönüp baktığımızda, “doğal afet” söyleminin ardına saklanan asıl gerçeği daha net görüyoruz: Bu, sermayenin kentleşme rejimi, denetimsizlik, imar afları, taşeronlaşma ve kamu gücünün sınıfsal tercihleriyle büyütülmüş bir toplumsal felaketti.

İlk aylarda ortaya çıkan dayanışma dalgası, emekçilerin ve halkın örgütlü/örgütsüz gücünü gösterdi; fakat devletin kriz yönetimi “eşitsiz” işledi. Barınma en temel hakken, geçici çözümler kalıcılaştı. Resmî bir rapora göre 26 Ocak 2026 itibarıyla 360.455 kişi hala konteynerlerde yaşıyor. Bu sayı, üç yıl sonra dahi yıkımın sınıfsal maliyetinin büyük bölümünün hâlâ depremzedelerin omuzlarında olduğunu söylüyor: Konteyner kentte geçen yıllar, yalnızca “bekleme” değil; iş, eğitim, sağlık, bakım emeği ve güvenlik sorunlarının iç içe geçtiği bir yoksullaşma süreci.

İktidarın ana yanıtı “inşa seferberliği” oldu. Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı, 5-6 Şubat 2026 törenleriyle deprem bölgesinde teslim edilen bağımsız........

© marksist.org