We hebben meer autonome creativiteit nodig!

Ik bezoek al een paar jaar de eindexamenexposities van kunstacademies niet meer. Simpelweg omdat ik, toen ik dat nog wel deed, zelden iets zag waarvan ik dacht: wow, dat is echt fantastisch! Ik vind het allemaal wat braaf en zeer matig geïnspireerd. Zeker als ik het bekijk vanuit mijn eigen perspectief van merk en design. Dat is anders wanneer ik het werk van academies in het buitenland zie. Daar blijkt vaak veel meer eigenheid en urgentie uit.

Een paar weken geleden schreef ik over mijn zorgen over het Nederlandse kunstonderwijs. Ik noemde het nieuwe Beroeps- en Opleidingsprofiel Beeldende Kunst & Design een stap in de goede richting, maar wees erop dat onderwijsverandering traag is – veel trager dan het tempo waarin AI het vak nu al verandert. Mijn pleidooi van jaren: besteed veel meer aandacht aan de competenties van ontwerpers – hun denkvermogen, hun tools en processen, hun vermogen om het abstracte concreet te maken – en verbind die competenties met de dynamiek en realiteit van organisaties. Want daar liggen de kansen.

Dat pleidooi staat nog steeds overeind, maar het is niet compleet. Kunstopleidingen leiden studenten op in autonoom creatief denken – tenminste, dat zou zo moeten zijn. En die competentie is, juist door AI, belangrijker geworden dan ooit: het vermogen om iets te bedenken wat werkelijk oorspronkelijk is, dat niemand nog bedacht had.

Maar hoe verhoudt zich dat tot mijn eerdere pleidooi voor aansluiting op de organisatie? Is dat een en dezelfde ontwerper – iemand die zowel de verbinding met de organisatie maakt als de randen opzoekt en oorspronkelijk is? Of is het verstandiger om naar twee type ontwerpers te bewegen: aan de ene kant de ontwerper die in doen en laten de verbinding maakt met de dynamiek en realiteit van organisaties, en aan de andere kant de ontwerper die de randen opzoekt, die experimenteert, die durf toont, waarbij je de urgentie voelt en die met zijn werk werkelijk oorspronkelijk is?

Ik........

© Marketingfacts