Sabahın erken saatlerinde bir söz bazen insanı uzun uzun düşündürür.

Tarık Buğra’nın Osmancık kitabının başında yer alan şu cümle de böyledir:

“Cihanın ufkuna göz dikenler değil, bu ufka layık karakter taşıyanlar büyük olur.”

Ne kadar güçlü bir söz…

Çünkü cihanın ufkuna göz dikmek kolaydır. Büyük hedeflerden söz etmek, zirveyi istemek, büyük hayaller kurmak da kolaydır. Asıl mesele, o ufka layık bir karakter taşıyabilmektir.

Zirveye bakmak yetmez, tırmanmak gerekir

Dağın zirvesine aşağıdan herkes bakabilir.

Fakat zirveye oturduğun yerden varamazsın.

Tırmanacaksın. Yorulacaksın. Terleyeceksin. Bazen ayağın kayacak. Bazen yolunu kaybedeceksin. Bazen de durup dinleneceksin.

Çünkü ilerlemek her zaman yürümek değildir.Bazen durmak da yolculuğun bir parçasıdır.

Durursun; nefesini toplarsın.Nereden geldiğine bakarsın.Nereye gittiğini yeniden düşünürsün.Hatalarından ders çıkarır, sonra yeniden yürürsün.

Kur’an-ı Kerim’in insana tekrar tekrar yaptığı çağrı da bunun içindir:

Akletmez misiniz?Düşünmez misiniz?Tefekkür etmez misiniz?

Hatta daha sarsıcı bir ifadeyle:

“Yoksa kalpler üzerinde kilitleri mi var?”(Muhammed, 47/24)

Demek ki yolculuk yalnız ayakla yapılmıyor.

Akıl yürüyecek.Kalp uyanık olacak.Vicdan diri kalacak.Karakter sağlam olacak.

Hesapta olmayan engeller

Bu noktada yıllardır hoşuma giden bir kaplumbağa hikâyesi vardır.

Kaplumbağaya sorarlar:

“Şu zirveye kaç günde varırsın?”

“Normal şartlarda on günde varırım.” der.

“Fakat yolda dereler var, tepeler var, taşlar var, engeller var. Hepsini hesaba katarsam yirmi günde varırım.”

Yirmi gün geçer, kaplumbağa yok.

Otuz gün geçer, yine yok.

Nihayet kırkıncı gün perişan hâlde çıkagelir.

“Ne oldu? Hani bütün engelleri hesaplamıştın?”

Kaplumbağa cevap verir:

“Vallahi dereleri hesapladım, tepeleri hesapladım, taşları hesapladım. Ama geçtiğim mahallelerde beni ters çeviren çocukları hesaplayamamıştım!”

Hayat biraz da böyledir.

Önümüzdeki dağı hesaplarız.Taşı, çukuru, yokuşu hesaplarız.

Fakat bazen hiç ummadığımız........

© Maraş Gündem