İlk ayağa kalkışımı hatırlamıyorum. İlk adımlarımı hele hiç.Sonra zamanla ve zaman geçtikçe ömrümden ben büyüdükçe anlıyorum zamanın bana kattıklarını.Bak yürüttü beni. Henüz süt emerken annemden, önce mama yemeyi sonra yemek yemeyi öğrendim. Vakti gelmeyince gül açılmazmış. Vakit geldi, yetişkin olduğum dönemlerse beni kendine mahkum etti.Nasıl mı?***Sabah erken kalkmazsan hayata geç kalırsın dedi. Erken kalkmayı öyle öğrendim. Okul başlayınca yani. Okulda teneffüsleri iple çekerdim ya sırf arkadaşım Ali ile top oynamak, maç yapmak için. Bir de karnımın çok acıktığı son dersler evime dönmek için en güzel zamanlardı. Bunları seviyorum. Ama derslerimi de aksatmadım. Sınıfta en iyi saat problemlerini ben çözerim. Çünkü zamanın kıymetini dedem hep anlatır. Benim en güzel zamanlarım akşamları dedemin anlattığı masallarla süslenir. Dedem bana “zamane çocuğu” diyor. Dedeme sordum;-Zamane çocuğu ne demek dede?-Çağa........

© Maraş Gündem