Din eğitimini yıllardır sadece “ibadet öğretimi” olarak algılayan bir anlayış hâkimdir. Çocuklara namazın rekâtlarını, orucun farzlarını, zekâtın miktarını öğretmek elbette önemlidir. Ancak din, yalnızca ritüel bilgisine indirgenirse öğrencilerin zihninde eksik ve parçalı bir çerçeve oluşur. Çünkü ibadet, ahlakla; ahlak, kültürle; kültür ise kimlikle iç içe bir bütündür. Bu bağın kurulamadığı bir din eğitimi, bireyi hayata hazırlamak yerine onu ezberci bir bilgi alanına hapseder. Daha da önemlisi, bu bütünlüğü görmeyen bir müfredat, öğrenciyi zamanla hem dinden hem de ahlaktan uzaklaştırabilir.

Bugün toplumda sıkça dile getirilen değer erozyonu, duyarsızlaşma, bencilleşme ve anlam kaybı gibi sorunlar, yalnızca sosyal medyanın ya da modern yaşamın bir sonucu değildir. Bu tabloyu besleyen en önemli etkenlerden biri, eğitimin –özellikle de din eğitiminin– hayatla bağının zayıflamasıdır. Dini bilgi bilen ama onu davranışa dönüştüremeyen bireyler yetiştirmek, yozlaşmanın önüne geçmek yerine onu görünmez biçimde derinleştirir.

Peki çözüm ne?

Öncelikle din eğitimini çok boyutlu bir modelle ele almak gerekir. Din yalnızca kurallar........

© Maarifin Sesi