Nos primeiros anos da súa fundación, a Lexión Española permitía o alistamento de persoas con antecedentes delituosos, que vían no corpo unha saída para fuxir da xustiza ou reiniciar as súas vidas. Aos lexionarios non se lles preguntaba polo seu pasado e podían alistarse ata nun mero banderín de enganche ante o Goberno Militar, baixo pseudónimo e sen documentación que acreditase a súa identidade. Millán Astray, no seu libro La Legión, deixou claro que o único que se lles esixía era ser útil, é dicir, non padecer enfermidade que os incapacitase para a acción; e o expuxo como un renacer para homes que se equivocaran. Dábaselles unha nova oportunidade, que entrañaba á vez un ben para a sociedade. Malfeitores e criminais abandonaban a delincuencia, convertíanse en «cabaleiros lexionarios» e entregábanse a defender a súa nación. Con todo, parece que durante moitos anos os lexionarios seguiron sendo delincuentes. Na internet pode lerse un artigo, asinado por Eder Mitxelena Foronda e cuxa fonte é Kaosenlared, no que se enumeran numerosos actos delituosos, crimes, violacións e roubos protagonizados por lexionarios desde 1976 a 1994.

En 2026, o panorama é completamente distinto. A Lexión, coa súa escuadra de gastadores á fronte, desembarcou en Málaga o Xoves Santo para trasladar o Cristo da Boa Morte. Os aplausos e as aclamacións da multitude que presenciaba o acto foron constantes, e, unha vez finalizado, os lexionarios amablemente accederon a fotografarse con quen llo solicitaba. Entre eles atopábase unha «dama lexionaria» que mesmo lle deixou o seu gorro a unha moza que o quería probar, quizá pensando nun futuro alistamento. A Lexión española participou nos últimos anos en numerosas misións de paz en Bosnia-Herzegovina, Kosovo, Irak, Afganistán, o Líbano e Mali, actuando baixo o mando da OTAN, ONU e UE. Hai que recoñecer que, a longo prazo, Millán Astray acertou no seu intento de redimir a uns seres marxinados.

© La Voz de Galicia