Co teu adeus “O abrazo”. Despídote coa túa obra sublime na que o corpiño pequeno do neno se ergue para ser grande e o corpo do home forte se inclina para amparalo. Esas mans enormes, formando unha barca de entrega e esas pequerrechas buscando o rostro do ser querido... Pestenexan as cores ó redor, na festa dos pensamentos e emocións, e ante unha choiva de vermellos,........

© La Región