Okulda çıkış zili çaldığında çıkmanın hafifliğini hatırlayan bir neslin çocuklarıydık biz. Çantayı bir kenara fırlatıp sokağa koşmanın, ertesi günün ödevini son ana bırakmanın, teneffüste paylaşılan bir simidin dünyadaki en büyük mutluluk sayıldığı zamanların nesliydik. Ama bugün...Bazı çocuklar için zil sesi, özgürlüğü değil, belirsizliği çağrıştırıyor. Çünkü okul, olması gerektiği gibi güvenli bir sığınak değil, kimi zaman korkunun adresi haline geldi. Bunu maalesef başardılar.Son günlerde farklı şehirlerden gelen okul saldırısı haberleri, yalnızca birer trajedi değil; aynı zamanda derin bir toplumsal kırılmanın işareti. Bu olayları yalnızca “bireysel sapkınlık” ya da “ani öfke patlaması” gibi yüzeysel açıklamalarla geçiştirmek, meseleyi anlamamızı engelliyor. Çünkü........

© Konya'nın Sesi