Uzun yıllar boyunca matematiği aklın, sanatı ise duygunun alanı olarak gördük.

Matematik; sayıların, formüllerin, kesinliğin ve mantığın dünyasıydı. Sanat ise hayal gücünün, estetiğin, sezginin ve yaratıcılığın…

Oysa insan zihni böyle kesin sınırlarla çalışmıyor.

Matematik de sanat da insanın dünyayı görme, anlama, anlamlandırma ve yeniden kurma biçimleridir. Biri örüntüyü, ilişkiyi, düzeni ve yapıyı ararken; diğeri aynı dünyaya duygu, estetik, yorum ve anlam katar.

Üstelik bu birliktelik yeni de değildir.

Ortaçağın “yedi özgür sanat” anlayışında aritmetik ve geometri; astronomi ve müzikle birlikte eğitimin temel alanları arasındaydı. Matematik, bugün zaman zaman düşündüğümüz gibi sanattan bütünüyle ayrı bir dünya değildi. İnsan zihnini özgürleştiren ve geliştiren eğitimin temel parçalarından biriydi.

Belki de bugün, yüzyıllar sonra, yeniden hatırlamamız gereken şey tam olarak budur.

İkisini ayırdıkça insanı da parçaladık

Modern eğitim zaman içinde bilgiyi disiplinlere böldü.

Matematik başka bir sınıfa, resim başka bir sınıfa, müzik başka bir saate yerleşti. Bilim ile sanat, akıl ile duygu, analiz ile yaratıcılık birbirinden uzaklaştı.

Çocuklara da çoğu zaman şu örtük mesajı verdik:

Ya matematikçisin ya sanatçı…

Ya sayısalsın ya sözel…

Ya analitik düşünürsün ya yaratıcısın…

Oysa geleceğin dünyasının tam tersine ihtiyacı var.

Hem analitik hem yaratıcı, hem akıl yürütebilen hem hayal kurabilen, hem veriyi okuyabilen hem insanı anlayabilen bireylere…

Çünkü matematiğin özünde yalnızca hesaplama yoktur.

Örüntüleri görebilmek, ilişkiler kurabilmek, soyutlayabilmek, problem çözmek kadar problem oluşturabilmek, kanıt aramak, neden-sonuç ilişkilerini sorgulamak ve belirsizlik içinde akıl yürütebilmek vardır.

Sanatın özünde de yalnızca güzel bir eser ortaya koymak yoktur.

Başka türlü görebilmek, hayal edebilmek,........

© Kıbrıs Postası