Aynı dönemin içinden çıktılar ama aynı yolu seçmediler. Biri silaha yöneldi; o ise baştan itibaren PKK’nın silahlı mücadelesine karşı durdu. Aynı meselenin içindeydi ama yöntemi farklıydı: siyaset, söz ve demokratik mücadele.

Bu yüzden hep arada kaldı. Devlet için muhalifti, PKK için ise yeterince “radikal” değildi. Silahı reddetmenin bedelini sürgünle ödedi. Yıllarca uzak kaldı ama çizgisini değiştirmedi.

Onun hikâyesi, aynı yerden doğup başka bir yolu seçmenin hikâyesidir:

kurşunun değil, kelimenin tarafında kalmanın.

Bazı insanların adı yoktur ilk bakışta. Bir cümlede, bir bakışta, bir susuşta tanırsın onları. Gürültünün içinde değil, tam tersine, gürültüye direnerek var olurlar. Kalabalıkların slogan attığı yerde onlar susmayı seçer; çünkü bilirler ki bazen susmak, bağırmaktan daha ağır bir sözdür.

Bu topraklarda bir dönem herkesin eline bir şey tutuşturulmak istendi: kimine öfke, kimine korku, kimine silah. İnsanların birbirine bakışı değişsin, kardeş kardeşi........

© Kıbrıs Postası