Annesi, odasına kapanmış çocuğuna avazı çıktığı kadar bağırıyor;

‘Hadi, yemek hazır! Kalk artık o bilgisayarın başından. Gel yemeğini ye, sonra ödevini yap. Kaç defa söyleyeceğim sana? Bekle de gör, interneti kapatacağım, şifreyi değiştireceğim; bir daha da giremeyeceksin! Hep o bilgisayar…!!!! 

Sizi bilmem ama ben bu cümlelere çok aşinayım. Belki bir velinin sesinde, belki yan komşunun evinden duyduğum bir tartışmada, belki de kendi ailemizin içinde her gün yükselen sözlerde karşımıza çıkıyor. Peki, nedir bu bağımlılık? Nedir çocuklarımızı ekran karşısında saatlerce tutan bu uyuşmuşluk hali? Ve en önemlisi, biz şimdi ne yapacağız?

Eskiden düşük notlar karneye kırmız kalemle yazılıyordu. Şimdi de öyle mi? Oysa biz karnenin üzerinde yazan renklere ya da rakamlara bakarak çocuğun değerini belirleyemeyiz. Renkler şimdi değişti, dijital sistemlere geçtik ama ebeveynlerin kaygıları pek değişmedi. Başarısızlığın ardından bir suçlu aramıyor muyuz? Örneğin telefonlar, bilgisayarlar, oyunlar, sosyal medya ya da evde sürekli değiştirilen Wi-Fi şifresi... 

Peki bütün bunlar karnedeki düşük notlara nasıl yansıyor? 

Eğer ekran karşısında geçirilen zaman çocuğun beslenme, uyku, ders çalışma ve sosyalleşmesini azaltıyor, ödevlerin yapmamasına neden oluyorsa bu durum akademik başarısına da yansıyacaktır. Ancak burada önemli başka bir durum vardır. Karnedeki düşük notların tek sebebini teknolojiye bağlamak. Bir çocuğun başarısını aile içi ilişkiler, öğrenme güçlükleri, motivasyonu, okul ortamı da etkileyen değişkenler arasındadır. Bu nedenle karneye baktığımızda sadece ekran süresine değil, çocuğun bütün gelişim hikayesini okumaya çalışmalıyız. Aksi halde notların nedenini anlamak yerine, sadece bir suçlu aramaya odaklanmış oluruz.

Gerçekten mesele sadece........

© Kıbrıs Postası