menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

“GÖÇMENKÖY MÜCADELE OKULU GİBİYDİ”

33 0
01.11.2026

   Kıbrıs Türk toplumunda siyaseti yalnızca parti çatısı altında yapılan bir uğraş olarak görenler çoktur.

   Bir partiye girersiniz. Toplantılara katılır, seçim dönemlerinde görünür olursunuz. Sonra da siyasi geçmişinizin ağırlığından söz edersiniz.

   Peki, hayatın içindeki mücadeleniz?

   İnsanlarla kurduğunuz bağ? Yaşadığınız yere kattığınız değer? Hiçbir karşılık beklemeden üstlendiğiniz sorumluluk?

   Bunların yanıtı her zaman parti kayıtlarında bulunmaz.

   Hayatın pratiğiyle savunulan düşüncenin örtüşmesini önemserim.

İnsan, söylediklerinin ne kadarını yaşar? Başkasından beklediğinin ne kadarını kendisi yapar?

Benim için ölçü budur.

   Mücadelenin önünde yer tutmakla, önlerde yer kapmak arasında da fark vardır. Birinde emeğiniz sizi görünür kılar. Diğerinde görünür olmak için kendinize yer açarsınız.

   Bizde ikincisini becerenlerin sesi çoğu zaman daha fazla çıkar.

   Ancak bütün olumsuzluklara rağmen, tertemiz idealleriyle yoluna devam eden insanlar da vardır.

   Unvan beklemezler. Siyasi hesap yapmazlar. Güçlü birilerinin yakınında durup kısa yoldan bir şeyler elde etmenin peşine düşmezler.

   İnandıkları için çalışırlar.

   İnşaat mühendisi, Göçmenköy çocuğu Salim Piyale, bu tanımlamaya verebileceğim güzel örneklerden biridir.

Göçmenköy’ün anılarını canlı tutmak, bugününe sahip çıkmak, geleceğe yürürken geçmişin unutulmamasını sağlamak için nitelikli çalışmalar yapıyor.

Bu emeği değerli buluyorum.

Bir mahallenin hikâyesini koruyan insan, toplumun ortak hafızasına da sahip çıkar. Bu sorumluluğun değeri herhangi bir makamla ölçülebilir mi?

Çünkü bir yerleşim yerinin geçmişi, yalnızca hangi yıl kurulduğundan, sokaklarının nereden geçtiğinden ibaret değildir.

Orada yaşanan hayatlar vardır. Komşuluklar, dayanışmalar, yokluklar, sevinçler vardır. Çocukların büyüdüğü, büyüklerin yeniden hayata tutunduğu yıllar vardır.

Bunlar kayda geçirilmezse, zamanla insanlarla birlikte kaybolur.

   Göçmenlik yaşamış insanların kurduğu mahallelerde hafıza ayrı bir önem taşır. Geride bırakılan evlerin, sokakların, bahçelerin hatırası yeni komşuluklara karışır. Yeni bir hayat kurulur. Çocuklar o hayatın içinde büyürken büyüklerin taşıdığı acıları da umutları da öğrenir. O nedenle geçmişi derlemek, yalnızca eski fotoğrafları bir araya getirmek değildir. İnsanların birbirine nasıl tutunduğunu anlamaktır. Bugünümüzü değerlendirirken o birikime ihtiyacımız var. Yarını konuşurken de var. Hem de çok.

Göçmenköy’ün benim hayatımda da özel bir yeri, özel bir değeri vardır.

Salim Piyale ile sohbet ettim.

Sözü gereğinden fazla uzatmadık. Ancak sohbetin sonunda, Göçmenköy üzerine söz söylemek bakımından topu bana da pas etti.

O pası karşılıksız bırakacak değilim.

Önce sohbetimizi paylaşacağım.

Ardından kendi anı dağarcığımdan Göçmenköy’e ait bazı sayfaları açacağım.

Hem hatırlamak hem de hatırladıklarımız üzerinden bugüne bakmak için.

HASTÜRER: Yaşam yolculuğunun ilk yılları desem…

PİYALE: 1957 yılında Ayirini (Akdeniz) köyünde doğdum. 1964 yılında ailemle birlikte Lefkoşa’ya göç ettik. 1968 yılına kadar atıl durumdaki bir benzin istasyonunun deposunda yaşadık. Ardından, bugünkü adıyla Göçmenköy olan Göçmen Evleri’ne taşındık. Yedi kardeşin en büyüğüyüm.

HASTÜRER: Göçmenköy sana neler öğretti?

PİYALE: Dostluğu, yardımlaşmayı, insan sevgisini, en zor koşullarda bile ayakta kalmayı ve hiçbir mücadelenin tek başına yürütülemeyeceğini Göçmenköy’de yaşayarak öğrendim. Göçmenköy mücadele okulu gibiydi. “Göçmen” Evleri’nde başlayan yaşamımız, bana dayanışmanın yalnızca bir söz değil, hayatın içinde anlam kazanan bir değer olduğunu öğretti.

HASTÜRER: Göçmenköy’de tüm çocuklar çalışırdı: Bu senin için nasıl başladı?

PİYALE: On üç yaşımdan itibaren yaz tatillerinde inşaatlarda kalıpçılık ve demircilik yaparak aileme destek olmaya çalıştım. İnşaatlardaki çalışma hayatım yükseköğrenim yıllarıma kadar devam etti. Kış aylarında ise şubat tatillerinde, annemin de aralarında bulunduğu narenciye kesim işçileriyle birlikte çalıştım.

Emekle, emekçinin sorunlarıyla ve yaşam mücadelesiyle erken yaşlarda tanıştım. Bu deneyimler,........

© Kıbrıs Gazetesi